مثل حال و هواي درس و دانشگاهو...

حال اينكه بشينم دوباره فكر كنم به اينكه كجام و چي مي خوام از زندگي

به اين تلنگر بزرگ كه دارم بزرگ ميشمو 

چقدر دنياي بزرگا كوچيكه

ديگه حتي حوصله خوندن مطلباي بيشتر از يكي دو خط رو ندارم

انگار دنبال يه چيزي مي گردم

حتي بعضي موقع ها پشت اين مانيتور مي شينم 

بدون اينكه دنبال چيزي باشم

يعني واقعا 1سال گذشت

چقدر من عوض نشدمممممممممممم!

باعث خوشحاليه

به تو فكر مي كنم

مثل دردي در گلو

كه به كلام نمي آيد

به تو... 

به لحظه هايي كه بي تفاوت گذشت 

روياهايي كه روزتو باهاشون شب مي كني و شب رو هم به اميد گذر سفيدشون تو خواب ميرسوني تا روز

مي دوني امروزا دلم به چي خوشه؟

به آرامشي كه دارم و با هيچي عوضش نميكنم

به لبخندام

جديدا وقتي تو خيابون راه ميرم وقتي به آدمها به چهره ي خسته

 و معصومانه شان نگاه مي كنم

تازه يادم ميوفته چقدر اين روزا دلتنگ يه نگاهم از سر معصوميت

نبض انرژيم زده ميشه و باز مي رم تو روياهام

به روياي ديدن نگاه واقعي 

به روياي گم شدن تو پلك خدا

به افتادن تو يه گودال پر از برف و ...

باز ميام تو واقعيت و همون نگاه رو جلو چشام ميبينم...

پلك ميزنم...

صداي آهنگ رو زياد ميكنم...

رد ميشم...

اما تو به درخشش ماه چشم دوختي ...

ماه مي درخشيد 

اما...

 با  تكه هاي شكسته اي از  خورشيد ... 

دلم به قدر يه پروانه نازك شده ...

انقدر نوشتن برام سخت شده كه گاهي وقت ها تصميم مي گيرم ديگه ننويسم ..

 يا يه خودكار بر مي دارم و روي كاغذ رهاش مي كنم تا واژه ها باهاش مسابقه بدن...

يا ذهنم رو بهونه اي مي كنم واسه رقصيدن پلكام رو صفحه ي مانيتور ...

و چشم دوختن چندين ساعته به دايره لغات دو زبانه ي كيبورد ...خنده داره مگه نه؟

كمتر مي تونم افكارم رو متمركز اين كنم كه چي مي خوام...

چشمام  تار مي شه از نگفتن ها ...

ما خالق قفس شيشه اي خودمونيم و تصور مي كنيم اين يه واقعيته...

اما در حقيقت اين فقط چيزيه كه باورش كرديم ...

و بخنديم به خيسي لحظه هايمان...

كه اگر نبودند دلمان سخت مي شد از اين همه باران....

به چيز هايي بستگي نداره كه باهاشون بر خورد مي كني ...

بلكه به نحوه برخورد تو با اونا بستگي داره ...

من همچنين ياد گرفتم 

انساني باشم كه آرزو مي كنم باشم...

به نظر مي آد هيچ چيز غير قابل بخششي تو اين دنيا نيست...

پس فقط بايد ببخشي 

وسعت تمام غمها در مقابل چشمانمان ذوب ميشود ...

ميشنويم لحظه را

               تا به آنجا كه دلي آهسته و سرد روزهاي خوش گرمي را مي طلبد

و چرا ماند و آن همه را نديد 

شايد هر لحظه دلي ميشنود مارا ، اما

   به سپاس از همه ي آن روزها

      سكوتي مي كند بالاتر از فرياد....

و نداي دل را تكرار كرديم

اما نمي دانستيم بهانه هاي كوچك زندگي 

تحمل لبخندهاي بزرگ ما را ندارند...

زندگيتون بي ترديد و پر از لبخند...!

    در اين جا اگرشعله اي روشن است، از حرارت دل هايي است كه مي سوزند و شعله ور مي شوند! 

نه دیداری

        نه بیداری

              نه دستی از سر یاری 

                      مرا آشفته می سازد چنین آشفته بازاری

مدت هاست که دارم با خودم کلنجار می رم..

که شرایط خیلی وقته عوض شده..

چقدر بعضی وقت ها دوس دارم نسبت به هیچ آدمی احساس بد نداشته باشم!

از هیچکس بدم نیاد

ولی بالاخره باید نشون بدم آدمم دیگه!

دلتنگم  .. دلتنگ خدا ...

هیچوقت خوب نبودم... هیچوقت امیدوارش نکردم که شاید یه کم خوبی تو وجودم باشه

دستامو به هم گره زدم دارم تلاش می کنم همه ی چیزایی که تو دلمرو بنویسم

بنویسم که شاید خوبی بعضی آدما فقط برای چند لحظه یادم میاره که منم میتونم خوب باشم...

که چشمهایمان را به روی بن بست هایش ببندیم و از ته دل بخواهیم هر آنچه را که دوس می داریم...

این متن همین الان به ذهنم اومد و سریع  رو کاغذ نوشتم که یادم نره و اینجا نوشتمش!

لبانت 

خيلي وقت بود يادم رفته بود لبخند بزنم...

چه دليلي دارد؟ 

كه هنوز مهرباني را نشناخته است؟
و نميداند در يك لبخند 

چه شگفتي ها پنهان است!

من برآنم كه دراين دنيا 

خوب بودن بخدا سهل ترين كارست

و نميدانم كه چرا انسان تا اين حد با خوبي بيگانه است؟

واسه اين كه تو زندگيت راحت باشي 2تا كارو بكن:

1. بدي هايي كه در حقت شده

2.خوبي هايي كه در حق ديگران كردي